บิ๊กแบ๊ก

ประการ แรก คำว่า "big" นั้น ไทยยืมมาใช้จนกลายเป็นคำไทยไปแล้ว โดยให้ความหมายว่า "ผู้ใหญ่" หรือ "ผู้ยิ่งใหญ่" หรือ "ผู้มีอิทธิพล" เช่น

"คนที่มาร่วมงานนี้ล้วนแต่ระดับบิ๊กๆ ทั้งนั้น"

นอกจากจะนำมาใช้เป็นคำขยายแล้วยังใช้เป็นคำนำหน้าด้วย เช่น "บิ๊กจ๊อด" "บิ๊กสุ" "บิ๊กตู่" "บิ๊กอ๊อด" ฯลฯ

ประการ ที่ ๒ คำว่า "bag" นั้นในภาษาอังกฤษจะออกเสียงยาว ด้วยอิทธิพลของตัวสะกดที่เป็นเสียงโฆษะ (เสียงก้อง) ต่างจากคำว่า "back" ที่ออกเสียงสั้น ด้วยอิทธิพลของตัวสะกดที่เป็นเสียงอโฆษะ (เสียงไม่ก้อง) แต่ในภาษาไทยไม่มีความแตกต่างในเรื่องนี้ จึงออกเสียงสั้นเป็น [แบ๊ก] (เสียงตรี) หรือ [แบ็ก] (เสียงเอก) เทียบได้กับคำว่า "New York" ซึ่งมีผู้ออกเสียงทั้ง [นิวย้อก] และ [นิวหยอก] แต่เนื่องจากคำนี้เป็นคำทับศัพท์ จึงถอดออกมาตรงๆ ว่า "นิวยอร์ก" ส่วนใครจะอ่านว่า [นิวย้อก] หรือ [นิวหยอก] ก็แล้วแต่จะเลือก

เหมือนกับคำไทยที่เขียนว่า "ฉัน" และ "เขา" เวลาออกเสียงจะกลายเป็น [ชั้น] หรือ [เค้า] ก็ไม่มีใครว่าอะไร เพราะเป็นไปตามจังหวะการพูด


คราวนี้กลับมาที่เรื่องการเขียน

เนื่องจาก คำนี้คนไทยเป็นผู้สร้างขึ้น โดยอาศัยคำจากภาษาอังกฤษ เมื่อสร้างแล้วก็เป็นคำไทย ออกเสียงอย่างไทยๆ ว่า [บิ๊กแบ๊ก] จึงน่าจะเขียนว่า "บิ๊กแบ๊ก" ได้

ถ้าไม่มีไม้ตรีก็จะกลายเป็น [แบก] เหมือนคำว่า "แบกหาม"

ถ้าใส่ไม้ไต่คู้ ก็จะออกเสียงสั้นๆ ว่า [แบ็ก] (ไม่ตรงกับที่ออกเสียงกัน)

ส่วนที่เขียนว่า "แบค" ก็ผิดไปจากวิธีเขียนคำแบบไทยๆ ที่เขียนตรงตามตัวสะกด คือ แม่กก ก็ใช้ ก ไก่

โดยสรุปก็คือ "บิ๊กแบ๊ก" เขียนอย่างนี้เพราะเป็นคำไทย ไม่ใช่คำทับศัพท์